منوچهر یک هفته با درد بود           دو چشمش پر آب و رخش زرد بود

بهشتم بیامد منوچهر شاه             بسر بر نهاد آن کیانی کلاه

همه پهلوانان روی زمین                  برو یکسره خواندند آفرین

چو دیهیم شاهی بسر بر نهاد            جهان را سراسر همه مژده داد

به داد و به آیین و مردانگی                  به نیکی و پاکی و فرزانگی

منم گفت بر تخت گردان سپهر            همم خشم و جنگست و هم داد و مهر

زمین بنده و چرخ یار منست                 سر تاجداران شکار منست

همم دین و هم فرهٔ ایزدیست               همم بخت نیکی و هم بخردیست

منوچهر

تاريخ : شنبه 25 اسفند 1397 | 20:21 | نویسنده : م.ن |

فریدون چو شد بر جهان کامگار       ندانست جز خویشتن شهریار

به رسم کیان تاج و تخت مهی        بیاراست با کاخ شاهنشهی

به روز خجسته سر مهرماه            به سر بر نهاد آن کیانی کلاه

زمانه بی‌اندوه گشت از بدی          گرفتند هر کس ره ایزدی

دل از داوریها بپرداختند                به آیین یکی جشن نو ساختند

نشستند فرزانگان شادکام           گرفتند هر یک ز یاقوت جام

می روشن و چهرهٔ شاه نو           جهان نو ز داد و سر ماه نو

بفرمود تا آتش افروختند               همه عنبر و زعفران سوختند

پرستیدن مهرگان دین اوست          تن آسانی و خوردن آیین اوست

فریدون

تاريخ : جمعه 24 اسفند 1397 | 2:40 | نویسنده : م.ن |

چو ضحاک شد بر جهان شهریار         برو سالیان انجمن شد هزار

سراسر زمانه بدو گشت باز            برآمد برین روزگار دراز

نهان گشت کردار فرزانگان            پراگنده شد کام دیوانگان

هنر خوار شد جادویی ارجمند         نهان راستی آشکارا گزند

شده بر بدی دست دیوان دراز         به نیکی نرفتی سخن جز به راز

دو پاکیزه از خانهٔ جمشید               برون آوریدند لرزان چو بید

که جمشید را هر دو دختر بدند           سر بانوان را چو افسر بدند

ز پوشیده‌رویان یکی شهرناز              دگر پاکدامن به نام ارنواز

به ایوان ضحاک بردندشان                بران اژدهافشن سپردندشان

بپروردشان از ره جادویی                 بیاموختشان کژی و بدخویی

ندانست جز کژی آموختن               جز از کشتن و غارت و سوختن

ضحاک

تاريخ : پنجشنبه 23 اسفند 1397 | 3:51 | نویسنده : م.ن |
 گرانمایه جمشید فرزند او     کمر بست یکدل پر از پند او

برآمد برآن تخت فرخ پدر         به رسم کیان بر سرش تاج زر

کمر بست با فر شاهنشهی     جهان گشت سرتاسر او را رهی

زمانه بر آسود از داوری       به فرمان او دیو و مرغ و پری

جهان را فزوده بدو آبروی       فروزان شده تخت شاهی بدوی

منم گفت با فرهٔ ایزدی          همم شهریاری همم موبدی

بدان را ز بد دست کوته کنم       روان را سوی روشنی ره کنم

نخست آلت جنگ را دست برد       در نام جستن به گردان سپرد

به فر کیی نرم کرد آهنا          چو خود و زره کرد و چون جو شنا

جمشید

تاريخ : سه شنبه 21 اسفند 1397 | 1:31 | نویسنده : م.ن |

پسر بد مراو را یکی هوشمند    گرانمایه طهمورث دیوبند

بیامد به تخت پدر بر نشست     به شاهی کمر برمیان بر ببست

همه موبدان را ز لشکر بخواند     به خوبی چه مایه سخنها براند

چنین گفت کامروز تخت و کلاه      مرا زیبد این تاج و گنج و سپاه

جهان از بدیها بشویم به رای         پس آنگه کنم درگهی گرد پای

ز هر جای کوته کنم دست دیو       که من بود خواهم جهان را خدیو

هر آن چیز کاندر جهان سودمند       کنم آشکارا گشایم ز بند

طهمورث

تاريخ : دوشنبه 20 اسفند 1397 | 1:40 | نویسنده : م.ن |

جهاندار هوشنگ با رای و داد    به جای نیا تاج بر سر نهاد

بگشت از برش چرخ سالی چهل     پر از هوش مغز و پر از رای دل

چو بنشست بر جایگاه مهی     چنین گفت بر تخت شاهنشهی

که بر هفت کشور منم پادشا      جهاندار پیروز و فرمانروا

به فرمان یزدان پیروزگر      به داد و دهش تنگ بستم کمر

وزان پس جهان یکسر آباد کرد      همه روی گیتی پر از داد کرد

نخستین یکی گوهر آمد به چنگ     به آتش ز آهن جدا کرد سنگ

سر مایه کرد آهن آبگون       کزان سنگ خارا کشیدش برون

پادشاهی هوشنگ

تاريخ : شنبه 18 اسفند 1397 | 23:18 | نویسنده : م.ن |

سخن گوی دهقان چه گوید نخست    که نامی بزرگی به گیتی که جست

که بود آنکه دیهیم بر سر نهاد     ندارد کس آن روزگاران به یاد

مگر کز پدر یاد دارد پسر        بگوید ترا یک به یک در به در

که نام بزرگی که آورد پیش    کرا بود از آن برتران پایه بیش

پژوهندهٔ نامهٔ باستان        که از پهلوانان زند داستان

چنین گفت کآیین تخت و کلاه     کیومرث آورد و او بود شاه

چو آمد به برج حمل آفتاب     جهان گشت با فر و آیین و آب

کیومرث

تاريخ : جمعه 17 اسفند 1397 | 19:39 | نویسنده : م.ن |

از آغاز باید که دانی درست    سر مایهٔ گوهران از نخست

که یزدان ز ناچیز چیز آفرید    بدان تا توانایی آرد پدید

سرمایهٔ گوهران این چهار     برآورده بی‌رنج و بی‌روزگار

یکی آتشی برشده تابناک     میان آب و باد از بر تیره خاک

نخستین که آتش به جنبش دمید    ز گرمیش پس خشکی آمد پدید

وزان پس ز آرام سردی نمود     ز سردی همان باز تری فزود

چو این چار گوهر به جای آمدند    ز بهر سپنجی سرای آمدند

گهرها یک اندر دگر ساخته      ز هرگونه گردن برافراخته

پدید آمد این گنبد تیزرو      شگفتی نمایندهٔ نوبه‌نو

ابر ده و دو هفت شد کدخدای     گرفتند هر یک سزاوار جای

در بخشش و دادن آمد پدید     ببخشید دانا چنان چون سزید

فلکها یک اندر دگر بسته شد     بجنبید چون کار پیوسته شد

آغاز کتاب

تاريخ : جمعه 17 اسفند 1397 | 0:03 | نویسنده : م.ن |

کنون ای خردمند وصف خرد   بدین جایگه گفتن اندرخورد

کنون تا چه داری بیار از خرد    که گوش نیوشنده زو برخورد

خرد بهتر از هر چه ایزد بداد     ستایش خرد را به از راه داد

خرد رهنمای و خرد دلگشای     خرد دست گیرد به هر دو سرای

ازو شادمانی وزویت غمیست     وزویت فزونی وزویت کمیست

خرد تیره و مرد روشن روان     نباشد همی شادمان یک زمان

چه گفت آن خردمند مرد خرد    که دانا ز گفتار از برخورد

ستایش خرد

ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه 16 اسفند 1397 | 2:03 | نویسنده : م.ن |

به نام خداوند جان و خرد

کزین برتر اندیشه برنگذرد

 

خداوند نام و خداوند جای

خداوند روزی ده رهنمای

 

خداوند کیوان و گردان سپهر

فروزنده ماه و ناهید و مهر

 

ز نام و نشان و گمان برترست

نگارندهٔ بر شده پیکرست



ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه 14 اسفند 1397 | 2:12 | نویسنده : م.ن |
صفحه قبل 1 صفحه بعد