» کاموس کشانی

بنام خداوند خورشید و ماه            که دل را بنامش خرد داد راه

خداوند هستی و هم راستی        نخواهد ز تو کژی و کاستی

خداوند بهرام و کیوان و شید           ازویم نوید و بدویم امید

ستودن مر او را ندانم همی            از اندیشه جان برفشانم همی

ازو گشت پیدا مکان و زمان             پی مور بر هستی او نشان

ز گردنده خورشید تا تیره خاک         دگر باد و آتش همان آب پاک

بهستی یزدان گواهی دهند            روان ترا آشنایی دهند

ز هرچ آفریدست او بی‌نیاز               تو در پادشاهیش گردن فراز