» گفتار اندر آفرینش عالم

از آغاز باید که دانی درست سر مایهٔ گوهران از نخست

که یزدان ز ناچیز چیز آفرید بدان تا توانایی آرد پدید

سرمایهٔ گوهران این چهار برآورده بی‌رنج و بی‌روزگار

یکی آتشی برشده تابناک میان آب و باد از بر تیره خاک

نخستین که آتش به جنبش دمید ز گرمیش پس خشکی آمد پدید

وزان پس ز آرام سردی نمود ز سردی همان باز تری فزود

چو این چار گوهر به جای آمدند ز بهر سپنجی سرای آمدند

گهرها یک اندر دگر ساخته ز هرگونه گردن برافراخته

پدید آمد این گنبد تیزرو شگفتی نمایندهٔ نوبه‌نو

ابر ده و دو هفت شد کدخدای گرفتند هر یک سزاوار جای

در بخشش و دادن آمد پدید ببخشید دانا چنان چون سزید

فلکها یک اندر دگر بسته شد بجنبید چون کار پیوسته شد