» پادشاهی کی‌کاووس

درخت برومند چون شد بلند گر آید ز گردون برو بر گزند

شود برگ پژمرده و بیخ مست سرش سوی پستی گراید نخست

چو از جایگه بگسلد پای خویش به شاخ نو آیین دهد جای خویش

مراو را سپارد گل و برگ و باغ بهاری به کردار روشن چراغ

اگر شاخ بد خیزد از بیخ نیک تو با شاخ تندی میاغاز ریک

پدر چون به فرزند ماند جهان کند آشکارا برو بر نهان

گر از بفگند فر و نام پدر تو بیگانه خوانش مخوانش پسر

کرا گم شود راه آموزگار سزد گر جفا بیند از روزگار