» پادشاهی دارا

چو دارا به دل سوک داراب داشت                        به خورشید تاج مهی برفراشت

یکی مرد بر تیز و برنا و تند                                  شده با زبان و دلش تیغ کند

چو بنشست برگاه گفت ای سران                        سرافراز گردان و کنداوران

سری را نخواهم که افتد به چاه                           نه از چاه خوانم سوی تخت و گاه

کسی کو ز فرمان من بگذرد                                 سرش را همی تن به سر نشمرد

وگر هیچ تاب اندر آرد به دل                                  به شمشیر باشم ورا دلگسل

جز از ما هرانکس که دارند گنج                              نخواهم کس شاددل ما به رنج