» رستم و اسفندیار

کنون خورد باید می خوشگوار                    که می‌بوی مشک آید از جویبار

هوا پر خروش و زمین پر ز جوش                خنک آنک دل شاد دارد به نوش

درم دارد و نقل و جام نبید                         سر گوسفندی تواند برید

مرا نیست فرخ مر آن را که هست              ببخشای بر مردم تنگدست

همه بوستان زیر برگ گلست                     همه کوه پرلاله و سنبلست

به پالیز بلبل بنالد همی                            گل از نالهٔ او ببالد همی