» شب تیره بلبل نخسپد

بخندد همی بلبل از هر دوان                   چو بر گل نشیند گشاید زبان

ندانم که عاشق گل آمد گر ابر                  چو از ابر بینم خروش هژبر

بدرد همی باد پیراهنش                          درفشان شود آتش اندر تنش

به عشق هوا بر زمین شد گوا                   به نزدیک خورشید فرمانروا

که داند که بلبل چه گوید همی                 به زیر گل اندر چه موید همی

نگه کن سحرگاه تا بشنوی                       ز بلبل سخن گفتنی پهلوی

همی نالد از مرگ اسفندیار                      ندارد به جز ناله زو یادگار

چو آواز رستم شب تیره ابر                      بدرد دل و گوش غران هژبر